Στον ισημερινό της οδύνης

Έγκλειστη

σε σανατόρια του νου

ψαλιδίζεις

τα ανθισμένα σου χρόνια,

κρεουργώντας

τη λογική με μανία.

Τις νύχτες

αναζητάς το Μορφέα

στο άδειο δωμάτιο,
σκάβεις, με  χέρια γυμνά
ανοίγεις τρύπες
θάβεις ερείπια όνειρα

αδιέξοδες συντροφιές

θλιμμένα εικοσιτετράωρα.

Πριν το ξημέρωμα

καρφώνεις στον τοίχο

το πυρακτωμένο φεγγάρι.

Με τα χάπια ισορροπίας στο χέρι

ερωτοτροπείς με το θάνατο

ξεμακραίνεις

ανεβαίνεις στα αστέρια 

αναζητάς τον έρωτα

μα εύθραυστη καθώς είσαι

θρυμματίζεσαι

για να βρεθείς ξανά

στον ισημερινό της οδύνης.

.