Τελευταία πνοή

Από σκοτεινά μονοπάτια

ξεπροβάλλεις γυμνή

με φθαρμένα οστά

φασκιωμένα

πρόχειρους έρωτες. 

Στη ράχη

μαστίγια βλέμματα

στα χείλη

ραμμένες σιωπές.  

Οι ουλές που χάραξες

αυταρχικοί οικοδεσπότες

ενός έρημου βίου.

Ο ήχος τους κόκκινος 

κυλά στις φλέβες

σα μεταλλικές παπαρούνες.

Στον δήμιο μπροστά, γονατίζεις

υποτακτικά.

Του φιλάς το χέρι

ρουφώντας του θάνατο.

Στους βολβούς των ματιών

περιστρέφονται όνειρα

σκιές και μαύρα πουλιά  

τελευταία  πνοή

η ομίχλη.

Υπάρχεις και δεν υπάρχεις.

.